Het Italië-gevoel

Sinds tien jaar hebben wij een tweede leven, ons Italiaanse leven. Dat voelt als een enorme verrijking. We raakten met onze Italiaanse buren bevriend maar hebben in die omgeving ook Nederlandse vrienden gekregen. Net zoals wij wonen ook zij deels in Italië en de klik die we hebben is mede ontstaan omdat we allemaal zo enthousiast in dat tweede leven staan. We delen de liefde voor Italië, het eten en de cultuur. Bovendien blijken we ook op andere gebieden veel raakvlakken te vertonen. Vanmiddag zaten we voor het eerst aan de pranzo in het Nederlandse huis van ‘ Italiaanse’ vrienden. Afgezien van de enorm Hollandse omgeving, ging het gesprek toch vaak een andere kant op. Inderdaad, de Italiaanse.

Zelfde plek, andere maand

Nog zo’n gek idee niet om iedere maand op ongeveer dezelfde plek een foto te maken. Dat het inmiddels volop herfst is, is nu duidelijk te zien. Binnenkort zal er wel een gemeentewagentje langskomen met mannen met bladblazers. Achter de glooiing ligt een prachtig schoolgebouw. Zomers wordt er op dit grasveld gymles gegeven. Ik blijf het een prachtplek vinden midden in de stad. De naam van de maker van het beeld is Hans la Hey (1953) het beeld is geplaatst in 1997. Vanuit Frankrijk kreeg ik die informatie zomaar in mijn schoot geworpen naar aanleiding van mijn stukje op 24 september. Bloggers en blogvolgers onderhouden vaak hele aardige contacten. Dat maakt het extra leuk om te blijven publiceren.

Jarig

Mijn moeder werd het in augustus en mijn vader vandaag. Negentig. Op een datum ergens tussenin werd al een feestje gevierd ter ere van beide jarigen. Mijn vader was vanmorgen opgelucht dat hij het dan ook daadwerkelijk gehaald heeft. ‘Toch altijd een beetje riskant om je verjaardag vooruit te vieren’ zei hij. Terwijl er werkelijk geen aanleiding was eraan te twijfelen of hij het wel halen zou. Als erelid van het Erepeloton Waalsdorp waren er zelfs postzegels gemaakt met mijn vaders beeltenis. Gelimiteerde editie. Gefeliciteerd lieve pap. Ik ben trots op die leuke en prachtige ouders van me en met de hele familie hopen we dat ze voorlopig nog bij ons blijven.

Zeesla en de lepels van Alice

Dat we gisteren naar Amsterdam zijn gegaan komt door onze buurman. Hij had ons uitgenodigd naar het NEMO te komen. Alles in dat gebouw heeft te maken met wetenschap en technologie. Er waren ook 22 wetenschappers, uitvinders, kunstenaars en ondernemers uitgenodigd. Die hadden mooie ideeën, verrassende dromen en boeiende visies op de toekomst en zij hadden hun verhalen gedeeld met de buurman, die er een boek over geschreven heeft. De eerste exemplaren werden overhandigd aan de geïnterviewden en het werd een boeiende en feestelijke middag. De buurman is Kader Abdolah. De enigszins cryptische kop boven dit blog is de titel van zijn nieuwste boek. Ik kan niet wachten het te lezen.

Oud en Nieuw

Vanuit ons zolderhuis hebben we zicht op zowel de Oude als de Nieuwe Kerk in Delft. In deze laatste, waarvan de bouw in 1396 begon, liggen de Oranje’s begraven. Nieuw is in de loop der eeuwen dus een behoorlijk relatief begrip. De Oude Kerk, hier op de foto, dateert uit 1246. Beeldenstorm en een grote stadsbrand hebben het interieur van deze kerk halverwege de 16e eeuw voorgoed veranderd. Johannes Vermeer, Piet Hein en Maarten Tromp en ook Anthony van Leeuwenhoek rusten hier voor eeuwig. Wie een kaartje koopt voor de ene kerk, kan ook de andere bezoeken. Tot zover de toeristische informatie voor vandaag. Wij doen intussen iets actueels in Amsterdam. Daarover morgen meer.

Sorry ?

Vreemd, dat ik het gevoel heb me te moeten verontschuldigen. Voor het gebruik van mijn compactcamera. Voor het feit dat ik een foto plaats die ik twee weken geleden al maakte. Ik heb mezelf ooit opgelegd dat ik elke dag een verse kiek op het blog zet. En dat lukt vrijwel altijd. Maar soms ook niet. Een actueel verhaaltje met een beetje inhoud zit er ook al niet erg in vandaag. Een rommelochtend, een vergadering en vanavond zuurkool met worst. Zo’n dag.

Kuddedieren

Rijdend op de A20 van Zwijndrecht terug naar Delft kwam ik in de file terecht. Niets bijzonders maar wel fijn dat het precies ter hoogte was van de schaapskudde. Het gras op de taluds wordt kort gehouden door een aantal wolfrabriekjes. Dat vind ik nou toch zo’n heerlijke manier om, ondanks alle asfalt, de natuur een beetje zijn gang te laten gaan. Dus dook ik al langzaam rijdend mijn handtas in, zocht mijn camera en kon ik zonder al te veel hinder deze foto maken. Een mens moet wat over hebben voor een dagelijks blog. Terwijl ik nota bene ook leuke kleinkinderen heb gefotografeerd. Maar ja het gaat natuurlijk ook om een beetje afwisseling hier, hè?