Mijn Italiaanse bed

De verwondering blijft. Over die twee levens die we leiden. Het stadse leven tegenover ons boerenbestaan. Toen ik wakker werd, dacht ik in mijn Italiaanse bed te liggen. Andersom gebeurt nooit. Zou dat betekenen dat we ons in Italië meer thuis voelen? Dat kan ik me eigenlijk niet voorstellen als ik bedenk met wat een geluksgevoel ik een uurtje later langs de grachten liep.

Gefeliciteerd

Het vliegen gisteren ging vlotjes, de treinreis die volgde ging met horten en stoten. Vanwege sein-en wisselstoring, aldus NS. In plaats van een rechtstreeks ritje Venlo Delft werd het overstappen in Eindhoven, Utrecht en Rotterdam. Nou ja, zo zie je nog eens wat. Zoals dit nieuwe dak van de perrons op Rotterdam CS. Lekker artistieke foto. We zijn in NL vanwege tal van feestelijkheden. Om te beginnen de verjaardag van mijn leuke moeder. Negentig is ze vandaag geworden. Gefeliciteerd mam.

Droog

De grond is zo enorm droog, dat er stofwolken opkrinkelen bij het ploegen. De man op de bok heeft een ´snoetje´ voor zijn mond gebonden. De droogte begint bizarre vormen aan te nemen, de angst voor bosbranden ook. Wij kunnen goed tegen de warmte en zijn ook in staat ons dagprogramma er op in te stellen. Maar na tien weken hitte, verlangen we heftig naar een koele periode en een malse regenbui. Gek hè?

Italiaans voor beginners

De eigenaren van dit barretje noemen wij gemakshalve meneer en mevrouw Illy. Op dinsdag worden ze bijgestaan door meisje Illy. Tijd voor een praatje heeft ze niet, ze draaft heen en weer tussen bar en terras. Come al solito? vraagt ze ons, terwijl ze op weg is naar een ander tafeltje. Ja hoor, zoals gebruikelijk. Alora, zegt ze even later: cappu per la signora, caffè per lei e acqua minerale per entrambi. Makkelijk hè, dat Italiaans? Om het beeld zo authentiek mogelijk te maken hebben we een paar figuranten en twee scooters neergezet.  De rolstoelman, die ook wekelijks komt, verliet zojuist deze scène.

Uit de tijd

Alle tafels in ons huis zijn inmiddels geschilderd. Ze waren oorspronkelijk grenen, berken, eiken en mahonie. Dat gebeurt als je oude meuk verzamelt. Met het witte brocante sausje dat ik erover heen joeg, is er wat meer eenheid ontstaan. Dit is mijn laatste werkstuk in de reeks. Binnenhuisfotografie is een vak apart, merkte ik toen ik bezig was. Jullie willen niet weten hoe lang het duurde voor dit plaatje tot stand kwam. En ja hoor, ik realiseer me ook dat ik over een paar jaar zeg: mijn hemel, die foto dateert nog uit de tijd dat ik zo nodig alles wit moest verven.

Heerlijke herinneringen

Omdat ik mezelf beperk tot stukjes van honderd woorden, moet je maar even hier kijken voor de inspiratie tot dit stukje.

Het is zondagochtend en ik ben vier jaar. De zon schijnt door de suitedeuren, waarin gekleurd glas-in-lood zit. Rood glas is het duurst, heeft pappa me verteld. Alleen in de uiterste hoekjes zit zo’n stukje rood. De schaduw ervan is prachtig. Ik voel het jabo prikken in mijn knieën maar blijf nog even op de grond zitten genieten. Straks gaan we naar opa en oma. Als we bij hen de trap op lopen, ruik ik de geur van verse koffie. Tantes, ooms, neefjes en nichtje zijn er ook. We krijgen van oma limonade en tumtum en lezen de Donald Duck.

Ze leeft

Met een omtrek van zestig kilometer zijn er talloze plekken langs het Trasimenomeer om te vertoeven. Toch kiezen wij vrijwel altijd dezelfde plaatsen. We drinken koffie aan de boulevard in Passignano, lopen even langs het haventje in San Feliciano om te eindigen in Torricella. Daar werkt in een eenvoudig restaurantje een dame waarvan we denken dat ze de komende winter niet haalt. Dat mens is zo verschrikkelijk mager dat je er akelig van wordt. Met de dood in haar ogen, zo lijkt het. Ons inschattingsvermogen is,  gelukkig in dit geval, erg slecht. We komen er al twaalf jaar en denken elk jaar hetzelfde.