Urbino

In Urbino kwam vandaag een kleine delegatie Amerikaanse journalisten kijken naar hoe deze stad zich presenteert als onderdeel van het Werelderfgoed van Unesco. Daarvoor had de gemeente zich eens flink uitgesloofd. Muziek, middeleeuwse edellieden, mannen in pakken, mannen in uniform, alle plaatselijke hotemetoten en veel persmensen voerden een gezamenlijk spektakel op. Ook Federico da Montefeltro zelf was erbij, al speelde hij een figiurantenrol. De vrouw die de rol van zijn echtgenote vervulde was het op een gegeven moment helemaal zat. Misschien last van de warmte of ontevreden over de bijrol, wie zal het zeggen.maar haar ongenoegen paste niet helemaal in het plaatje. Toeval dat we in dit feestje terecht kwamen maar het maakte ons tripje naar deze toch al prachtige stad, heel bijzonder.

Stapje verder

Wie mijn foto’s van de afgelopen week bekijkt, denkt misschien dat ik de berg nauwelijks ben af geweest. Dat klopt. Er was genoeg te doen op het erf. Vanaf vandaag zijn m’n zusje en zwager voor een weekje vakantie bij ons en wij stappen graag een klein beetje mee in de toeristenstand. We beginnen maar eens met een foto die gemaakt is onderaan onze berg rechtsaf. Hoe zomers wil een mens het hebben?

Lieve Heer

In de wilde venkel zitten ineens tien Lieveheersbeestjes. Dat geeft te denken. Dan zit er vast ook luis in al kon ik dat met het blote oog niet zo een, twee, drie zien. ’t Is met die venkel sowieso een beetje vreemd. Ik kreeg hem van een vriendin maar ze waarschuwde me voor de ongebreidelde uitlopers. En ze kreeg gelijk. Bovendien gebruik ik het zelden want ik weet eigenlijk niet hoe te bereiden. En ja, er zit enorm veel luis in. Wat nu? Sopje maken dan maar? Of niet alleen de luizen maar ook de venkel proberen uit te roeien? Waar komen trouwens ineens al die Lieveheersbeestjes vandáán?

Olivi

We vervolgen onze berichten van land-en tuinbouw. Het gaat goed met de olijven. Toen we in maart terugkeerden in Caldese zagen de meeste olijfbomen er niet goed uit; de zware sneeuwval in februari had veel schade aangericht. Maar kijk, de bomen zitten weer vol met piepkleine bloemetjes die uiteindelijk olijven worden. We verheugen ons nu al op de pluk. Ook het stekproject verloopt geheel naar wens. Dankzij veel geduld, veel vertroetelen en de onontbeerlijke steun en informatie van onze bloghovenier Ton kunnen er in het najaar meer dan tien nieuwe olijfbomen de grond in. Dat je van snoeihout en heel veel liefde zelf bomen kunt kweken, vinden we een openbaring.

De vroege avond

Het is altijd een beetje laveren tussen doelmatig en lelijk en fraai maar minder handig. Wij hebben altijd de neiging om voor de laatste optie te kiezen. Zo gaat het ook in de wijngaard. Hier geen lelijke betonnen steunpalen die schuin moeten staan maar groene ranke metalen staanders aan het eind van elke rij wijnstokken. De tussenstaanders moeten liefst ook onopvallend zijn. Maar de bamboesteunen gingen snel kapot en rotten. Nu staan er kunststof stokken waar mijn wijnboer eigenhandig gaatjes inboort. Daar doorheen wordt het horizontale draad gespannen. En als het zonnetje ’s avonds achter de heuvel is gezakt is het nog heerlijk werken

Spannen, schuren en zaaien

Dus het maar niet meer over Oranje hebben? Wij zijn overgestapt als tifosi, supporters, van het Italiaanse elftal. De wijngaard en het verfwerk nog even vermelden? De wijnboer spant de horizontale draden want de planten groeien als kool. Verven blijkt voorlopig nog schuren. Toen we om half tien onze eerste pauze namen, was het in de schaduw al 28 graden. Om elf uur was ik uitgeschuurd en uitgeteld. Eind van de middag pak ik die klus weer op. Dan ook nog maar even iets over deze viooltjes. Gezaaid nadat ik vorig jaar het zaad heel geduldig heb losgepeuterd uit uitgebloeide exemplaren. De voldoening ligt hier voor het oprapen.

Het went snel

‘O, ja’, zeggen we tegen elkaar ‘zo voelt het als het warm is’. Lekker met je blote klakkies op een tegelvloer lopen. Schaduwplekken in de tuin benutten. Wegdommelen na de zondagmiddagpranzo. Het geluid van zoemende insecten op de achtergrond. Een beetje zwemmen en dan dorstlessende watermeloen eten. Sinds twee dagen zijn de temperaturen boven de dertig graden en het went snel. We maken plannen voor de komende week, waarin we wat schilderwerk moeten doen en in de wijngaard nog hard gewerkt gaat worden. Vanaf morgen tropenrooster, besluiten we. Maar eerst die kalme zondag afronden.