Dagdromen

‘Wat heeft u hier nou voor betaald, mevrouw?’ vraagt de aardewerkexpert van Tussen Kunst en Kitsch. ‘Vijf euro’, antwoord ik. ‘Dat heeft u dan goed gedaan, zeg. Want we zien hier een typisch voorbeeld van Umbrisch aardewerk uit de vroege Middeleeuwen. Hoogstwaarschijnlijk in Gubbio vervaardigd en met zwierige hand beschilderd. Juist het feit dat het handgevormd is en een beetje scheef staat, maakt het charmant en erg authentiek. In goede staat is deze schaal zo’n drieduizend euro waard. Helaas zijn er een paar kleine beschadigingen dat maakt dat de verzekerde waarde zo’n vijftienhonderd euro is’. Fantasieverhaal. Maar ik kocht wel een leuke schaal op de antiekmarkt zondag.

Te bont

Vanmorgen hingen overal briefjes op de berg. Attentie drijfjacht op zwijnen, staat er. Men gaat in Italië heel wat minder sentimenteel om met dieren. Dat zien we ook aan de marktkramen waar bontstola’s en mutsen op een grote stapel liggen. Mijn oma droeg vroeger zo’n vosje en wij als kinderen vonden dat griezelig spannend. Inmiddels in het in Nederland niet meer bonton om echt bont te dragen. Hier verdringen de dames zich nog om een echte bontjas te bemachtigen.

Zingen

De halve dag ben ik in de rozentuin bezig geweest. De schrammen zitten op mijn handen. Handschoenen? Nee, werkt niet prettig. Bovendien vind ik dat ik vuile nagels moet kunnen krijgen als ik in de tuin werk. Vanmiddag olijvenpluk. Leuk werk nu het nog niet zoveel is. Een nieuwe gasleverancier en de cv-meneer kwamen nog even langs. Voor dit soort welbestede dagen zijn we speciaal een week terug gekomen. We lopen te zingen van plezier.

Echtpaar

Nu we de berg af zijn voor een ‘pranzo’ in Gubbio, maken we ook even een rondje door het centrum. Er blijkt antiekmarkt te zijn. Echt veel publiek is er niet en dit echtpaar is ook niet erg wervend bezig. Zo tussen hun opgepoetste meubeltjes maken ze een wat uitgebluste indruk. Waarom zitten ze zo ver uit elkaar? Zij zit al half in de schaduw. Wellicht de pest in omdat ze slechts een broodje moest eten in plaats van met het hele gezin aan een ruim voorziene dis? Nog niets verkocht, misschien? Bij dit soort plaatjes gaat mijn fantasie op hol. Ik hoop dat zij alsnog wat meer zijn richting is opgeschoven. Werd het toch nog een fijne zondag.

Blad

We werken de hele dag buiten en komen vandaag zelfs de berg niet af. De lavendel is geruimd, het gras ontdaan van dood blad. Een tamelijk zinloze bezigheid dat laatste, want de esdoorn heeft nog vrachten blad aan de boom. Maar onder het motto ‘weg is weg’ ruimen we toch op. De zon beschrijft een andere boog dan we gewend zijn, de hagedissen lijken van ons op te schrikken en weten niet hoe snel ze weg moet komen. November in Caldese is voor mens en dier weer eens heel wat anders. Maar wel prettig. Al weet ik niet zeker of de hagedis er ook zo over denkt.

Tuinstoelen

Gaan zitten of gaan werken? Dat was het dilemma. We deden beide. Keukenstoelen snel naar buiten en met een tosti in de zon. Maar direct erna sprongen we op en begonnen te ruimen. Stof, bladeren en insekten. En toen toch nog maar even de echte tuinstoelen tevoorschijn gehaald. In de vaste overtuiging daarvan de komende dagen af en toe gebruik te kunnen maken. En o, wonder: internet en telefoon doen het gewoon. De centrale verwarming (nog) niet. Tja  er dient zich altijd wel iets aan, zeggen we dan.

Internet

Toen we een week of vier geleden de deur achter ons dicht trokken in Caldese, waren we al een paar dagen verstoken van telefoon en internet. Vandaag gaan we eens kijken of alles het weer doet. Mocht het op mijn blog een weekje stil blijven, dan weten jullie dat we het probleem nog niet opgelost hebben. We gaan ons vermaken met snoeien, olijven oogsten, thermostaat vernieuwen en blad ruimen. En een pizza eten natuurlijk.