Voorlezen

Ze moest weer even aan ons wennen, die kleine Isabel. Wat wil je ook met een opa en oma die zo ver weg wonen. Maar na een half uurtje vond ze het wel weer leuk ons te zien. En wij haar natuurlijk, al hebben wij geen ge-wennings-periode nodig. Vanaf de eerste seconde genieten we er van ook het jongste kleinkind weer te zien. Ook van haar ouders, die vanwege de herfstvakantie de afgelopen week nog in de Ardennen vertoefden. Uiteindelijk kroop Isabel op schoot en las ik voor. Goed charme-offensief, Isabel.

Beestenmarkt

Om een uur of vijf liep ik in de Haagse binnenstad. Ik kwam van een reunie terug van mijn oude werkgever het Medisch Centrum Haaglanden. In de verte zien we de Haagse toren. Daarover zongen wij vroeger als kinderen een soort aftelversje, waar uiteindelijk iemand overbleef die de pineut was bij het tikkertje of verstoppertje spelen.

Onder de Haagse toren

werd geboren

Piet of Nel

Wie kies jij wel? 

Koos je voor Piet, dan was je hem niet. Koos je voor Nel, dan was je hem wel. Ik zou niet weten of dit nou een typische Haags versje is, of dat het elders ook werd gebruikt.

Binnenvaart

Nu het thema ‘water’ min of meer toevallig mijn laatste blogjes beheerst, kan ik het vandaag niet laten hierop verder te borduren. Ons huis ligt aan het RIijn-Schiekanaal met veel binnenvaart.  Dit zag ik toen ik vanmorgen de deur uitstapte om naar de kapper te gaan.

Het was druk op het water, het was zonnig en mijn haar zit weer goed. Een mens heeft eigenlijk maar weinig nodig om een blog te vullen.

Spiegel

Een van de opmerkelijkste verschillen tussen Italië en Nederland is de hoeveelheid water. Richt ik hier mijn camera dan tref ik vaak een sloot, vaart, kanaal of gracht. Waarin luchten zo mooi spiegelen, de kanten fraai begroeid zijn of, zoals hier bij mijn ouders voor de deur, de slootkanten zojuist gemaaid zijn. Al is er een klein plukje blijven staan. En dat hoge gebouw op de achtergrond? Daar heb ik ook al een heel speciale band mee. Voor mij is dit een erg thuizige foto.

Maaltijd

Het ligt voor de hand om de eerste dag in Delft een zo’n Hollands mogelijke foto te plaatsen. Daar voldoet deze wel aan. Alleen jammer dat de zon ons tijdens het boodschappen doen in de steek liet. Want dat levert nou eenmaal leukere plaatjes op. Zal je net zien dat, zodra ik weer boven ben, het zonnetje weer schijnt. Maar geen tijd meer om nogmaals de gracht te fotograferen, ik moet nu hachévlees bereiden. Het Hollands gevoel wordt ook in de maaltijd vertaald, we eten er rode kool en appelmoes bij.

Terug

Zo, daar ben ik weer. De telefoonlijn en dus het internet waren de laatste dagen in Caldese dood. Geen beweging meer in te krijgen. IJzerenheinig maakte ik wel mijn berichten en parkeerde die even. Nu, zondagavond, zit ik weer in Delft en kopieer en plak dat het een lieve lust is. Vandaag hier aangekomen en al op de thee bij mijn leuke ouders geweest. Daarna gegeten bij de ook al zo leuke kinderen en kleinkinderen. Die laatsten wilden niet echt graag op de foto, minder leuk, maar vooruit we doen het ermee. We hernemen ons Nederlandse leven met graagte, al was het alleen maar om wat dichter in de buurt van familie te zijn.

Nog meer oogst

15 oktober

De deuren achter Caldese zijn even dicht getrokken voor de winterperiode. Ik schrijf met opzet ‘even’ want in november komen we voor een week terug. Voor het eerst in alle jaren gaan we dan onze olijven oogsten. Al zal het wel zo gaan dat we een paar schamele kilo afleveren bij vrienden die vervolgens de gezamenlijke oogst naar de frantoio brengen. Wij mogen al blij zijn als onze opbrengst een liter is. Maar wie het kleine niet eert….

Inpakken en wegwezen

14 oktober

We pakken in. Daar komt toch altijd weer meer bij kijken dan je wil. We draven flink heen en weer in huis en tuin. De appeloogst gaat ook mee. Voor de dorst onderweg en dan blijft er genoeg over om in Delft verder te gaan met verwerken in lekkere baksels. Of we eten ze gewoon uit de hand en gaan veel weggeven. En voor de oplettende kijker: er staan potten jam in de onderste mand.

Kaal

13 oktober

Het valt voor de zon nog niet mee de ochtendnevels te doorbreken. Het landschap begint meer en meer herfstig te worden. De berk links is jammer genoeg de hele zomer al kaal vanwege knagertjes die er in rond waren. We geven hem nog één kans. Als ie na de winter niet opnieuw in blad komt, is het met hem gedaan, helaas.

In de knoop

12 oktober

Omdat het zonnig was en 26 graden, besloten we tot een aller-allerlaatste dag aan de kust. We namen onze eigen zonnebedjes mee. Handig want het seizoen is over en geen bedje meer te zien op het kiezelstrand. Alles maar dan ook alles is ingepakt, tot de palmbomen toe.  Alleen de zonaanbidders niet. We hebben gefacineerd in de verte gekeken naar een yoga man die uren in de knoop lag.  Pas aan het eind van de dag zagen we dat het een vrouw was.  Toen ze het bovenstukje van haar bikini aantrok. Ze was zo tanig en buigzaam dat ze voor borsten geen ruimte had.

V.l.n.r: het knoopje, haar rugzak, haar fiets.