Doelentuin

Laat ik vandaag eens een Delfts grachtje plaatsen. Dacht ik vanmorgen vroeg. Tenslotte moet het overtuigend bewijs dat we in de binnenstad zijn teruggekeerd nog geleverd worden. Maar op weg naar de kapper liep ik door de Doelentuin op nog geen tweehonderd meter van ons huis. Met mooie rhododendrons, kaarsjes in de kastanjebomen en gefilterd zonlicht is de drang om hier een foto van te maken, nauwelijks te weerstaan. En maar roepen dat we in Gubbio midden in de natuur wonen. Delft kan er ook wat van.

Wacht even, dan draai ik mezelf met camera ietsje naar rechts.

Waterspeeltuin

Wat doet een mens zoal tijdens een weekje tropisch Nederland? Na de ontbijtafspraak in Ikea met dochter en kleindochter werd het winkelen vrij snel verruild voor een activiteit in het buitengebied. Hoewel activiteit misschien nog te doenerig klinkt. Gewoon op een grasveldje zitten in de waterspeeltuin van de Delftse Hout. Genietend kijken hoe de kleine Isabel zich vermaakt. Je weer even jong voelen tussen alle moeders met hun spelende kinderen. Om dan bij het opstaan te merken dat je toch niet meer zo jong bent als je je voelt.

Zomeravond in Delft

We begonnen maar eens met de Alpen over te hoppen vandaag. Stonden daarvoor vroeg op, reden in de ochtendmist bij een temperatuur van een graad of dertien naar Ancona om anderhalf uur later in zomers Weeze te landen. Toen we in Delft aankwamen, hebben we eerst even wat luchtigers aangetrokken en hop, daar gingen we weer, nu naar mijn ouders in Leidschendam. En omdat onze zoon met zijn gezin daar in de buurt woont is het een goede traditie daar aansluitend aan te wippen en mee te eten. We zijn hier voor familiebezoek maar je zou ook kunnen zeggen dat we een weekje de zon opzoeken.

Schakelen

Van de regen, gisteren, in de drup, vandaag. Deze grappenmaker tikte gisteren tegen het keukenraam. Gelukkig lag mijn camera in de buurt en kon ik hem tijdig snappen. Een paar minuten later kon ik hem nergens meer bekennen. Dat is bijna de metafoor van ons leven. Wij schakelen vanuit onze Italiaanse slakkegang morgen over naar …eh…. de sprinkhanenstand.

Gele brem

Eerst maar even ter geruststelling: van de aardbeving in Bologna hebben wij hier niets gevoeld. Italië had overigens wel een weekend met veel ellende, want ook de aanslag in  Brindisi heeft velen geschokt. Het huis waarin wij wonen is na de aardbeving van 1997 (Assisi) gerenoveerd en zodanig geconstrueerd dat het een eventuele terramoto kan opvangen zonder in te storten. Daar zijn overigens sinds die fatale schokken ook strenge bouwvoorschriften voor. Met het plaatje van vandaag wil ik laten zien dat ik heus niet overdreef toen ik eergisteren schreef dat onze omgeving meer en meer geel kleurt.

Vigneto

‘Nog even een uurtje in de wijngaard werken’, roept A3. De druiven worden er allemaal uitgeknipt. Pas in 2013 zal er een eerste oogst binnengehaald worden. Alle kracht moet in de plant gaan zitten, vooralsnog. Volgende stap zal zijn om verbindingen te maken, waaromheen de ranken, op twee niveau’s kunnen gaan groeien. Dit aldus mijn wijnboer tijdens het kleine college vanmorgen ín de Vigneto. ‘Eigenlijk heb ik geen tijd voor een weekje Nederland’, roept hij me na en bindt nog maar eens een uitloper vast.

Geel en rood

Bij het afrekenen van onze pizza gisteravond vroeg de restauranthouder hoe we de feesten van de Ceri hadden beleefd. Dat we zelfs op de Monte Ingino hadden staan kijken, deed hem goed. Toen we vertelden dat we het imposant vonden, begon de goede man te stralen. Zelf had hij, jaren geleden, tot de dragers gehoord.  Die van San Ubaldo, voegde  hij er zichtbaar trots aan toe. De volgende keer laat hij ons een foto zien van zijn zoon en hem in de gele kleding. En omdat onze directe omgeving vanwege de bloeiende brem ook meer en meer geel begint te worden, doe ik nu het nog kan, het laatste toefje rood.